هوش مصنوعی: پیشانی زیبایی تو، مانند نقطه روشنی در آغاز، از دو ابرو پایین‌تر است که به گونه‌ای دیگر از دو مصرع شعر پایین‌تر قرار دارد.

هوش مصنوعی: چهره زیبای تو به قدری درخشان است که نورش از هر تار برقع بیشتر و واضح‌تر به چشم می‌آید.

هوش مصنوعی: او با دقت و ظرافت به زخمی که روی صورتش است، بخیه می‌زند و در عین حال نزد شیخ ما نشان می‌دهد که چگونه می‌تواند به خوبی بر جراحات زندگی خود غلبه کند و مانند یک وصله روی پارچه‌ای که دچار آسیب شده، بر زخم‌هاش سوار شود.

هوش مصنوعی: غم تو در دلم زمینه‌ساز شادی ابدی شده است، آری، اینجا همان جایی است که شادی می‌روید.

هوش مصنوعی: اگر به میخانه بروم و قالب من به شکل خشت درآید، بر سَرِ خم می‌نشینم و مکعب‌شکل می‌شوم.

هوش مصنوعی: وقتی که دل‌ها در کنار هم شاداب و سرزنده هستند، زلف تو به هر حلقه‌ای همچون مجمعی از جمعیت‌ها به نظر می‌رسد.

هوش مصنوعی: به خاطر زیبایی و جذابیت زلف تو، دیگر نیازی به ادامه‌ی سخن نیست؛ گویی یک جام خوش‌نوشی به این غزل اضافه شود و آن را به نقطه‌ی پایانی برساند.