هوش مصنوعی: زنی ظریف و زیبا دارم که بدنش آسیب پذیر است. من با فکر آسیب‌هایی که ممکن است به او برسد، دلگیر می‌شوم.

هوش مصنوعی: من مثل گلشنی که یک روز در دست داشتم، حالا به خاطر این که گل‌ها را در تنم احساس می‌کنم، به سراغ آن گل‌ها می‌روم، اما پژمرده می‌شوند و از دستم می‌افتند.

هوش مصنوعی: می‌ترسم که با ناز چشم‌هایش آزار ببیند، اما من آرزو دارم که از بدنش چیزی بکاهم و آن را به چشمان روشنش برسانم.

هوش مصنوعی: گاهی اوقات هنر خوش‌سیرتان در جنگ و گاهی در آشتی جلوه می‌کند. من در هر بیان و عملکردشان، زیبایی بیشتری از بهترین‌ها می‌بینم.

هوش مصنوعی: هر وقت که بدون دلیل با او دچار مشکل شوم، سعی می‌کنم که به نوعی با او آشتی کنم و رابطه‌ام با او را بهتر کنم.

هوش مصنوعی: در اینجا شاعر نشان می‌دهد که به شدت خواهان و مشتاق وصال معشوق است. او می‌گوید که حالا که توانسته به او نزدیک شود و دستش را بگیرد، با این وجود احساس می‌کند که فرصت را باید از دست بدهد و همچنان در پی دست‌یابی به دامن اوست. این نشان‌دهنده تعهد و علاقه عمیق او به معشوقش است.

هوش مصنوعی: به خاطر زیبایی و قامت دل‌انگیز آن، این غزل مانند جامی بر روی برگ گل نوشته شده است و باد صبا در حال از بین بردن پیراهن زیبای آن است.