هوش مصنوعی: ای صوفی، از زنگ و کدورت‌ها فاصله بگیر و چهره‌ی واقعی خود را در آیینه‌ی دل ببین. برای شناخت حالت درونی‌ات، باید از ناخن فکر خود زخم‌هایی بزنید تا حقیقت وجودت را آشکار کنی.

هوش مصنوعی: غایبان هرگز از حضور خاص و نزدیک بهره‌ای نمی‌برند و هر زمان که نسیم محبت و نزدیکی بوزد، تنها حاضرین از آن بهره‌مند خواهند شد. پس باید در جمع حضور داشت.

هوش مصنوعی: در عشق، به سوی خداوند حرکت کن و از دو دنیای مادی جدا شو، زیرا که اندیشه به روز قیامت و زندگی دنیوی مانع پیشرفت توست.

هوش مصنوعی: چشم دل تو نمی‌تواند زیبایی‌های واقعی عشق را ببیند، زیرا تنها حقیقت وجود توست که نمایان است و ای کاش تو وجود نداشتی.

هوش مصنوعی: شاید آن پرنده خوشبختی به دام تو بیفتد، پس بی بند و بار شو و دانه‌های خلوص را بر زمین بپاش.

هوش مصنوعی: اینگونه بیان می‌کند که لباس‌هایی که عیوب و نشانه‌های فقر را دارند، را به افراد حاکم و توانگر نده بلکه برای من، این نوع پارچه ارزش چندانی ندارد و به اندازه قطره‌ای آب هم نمی‌ارزد.

هوش مصنوعی: سخنران را مانند کسی می‌دانند که جامی از رنگ دارد. پس لب خود را بسته نگه‌دار که مبادا راز تو فاش شود.