هوش مصنوعی: در اینجا شاعر به زیبایی و جذابیت معشوقه‌اش اشاره می‌کند و می‌گوید که اگرچه او لایق و достой است، اما اگر از او دوری بجویی، زیبایی‌اش را از دست خواهی داد. در واقع، جدایی از این معشوقه باعث می‌شود که نتوانی از زیبایی و خوشی‌های او بهره‌مند شوی.

هوش مصنوعی: چون پادشاه اختیار جاودانی ندارد، پس چرا هر لحظه بانگ و صدای کوس به او می‌رسد؟

هوش مصنوعی: مجنون که از لیلی دور مانده، همیشه در حسرت و اندوه به سر می‌برد و دلش پر از ناامیدی و زبانش پر از غم و افسوس است.

هوش مصنوعی: در گوشه‌های عالم هستی، به قدری شوق و شادی وجود دارد که حتی روز را شب می‌کند. این احساس شوق و سرور به قدری شدت می‌یابد که صدای سگ و خروس هم در آن محوطه تاثیری از خود نمی‌گذارد.

هوش مصنوعی: آب زلال و خالص را از دست رندان باوفا و دل‌سوز بردند، همان‌ها که پیران فریبکار و مریدان چاپلوس را دور خود جمع کرده‌اند.

هوش مصنوعی: عشق واقعی و عمیق مانند مغز و جوهره‌ای است که در دل احساسات نهفته است، در حالی که باقی موارد تنها لایه‌های سطحی و غیرضروری هستند. تنها کسی می‌تواند عمق و ارزش واقعی عشق را درک کند که به طور کامل تجربه‌اش کرده باشد و به آن دست یافته باشد.

هوش مصنوعی: تو، ای مرغی که در عالم فقط یکرنگی، به سراغ خودت بیا و این قفس نازک و زیبا را بشکن.