شمارهٔ ۵
آن کس که به ظلمت دو گیسو
خورشید منوّر از ره افکند
با ما سخنی بگفت و دل را
از ما بربود و در چَه افکند
دیدیم سر وفا ندارد
گرچه سر طرّه بر مه افکند
اطلاعات
وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)
قالب شعری: قطعه
منبع اولیه: سید محمدرضا شهیم
* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
برگردان به زبان ساده
آن کس که به ظلمت دو گیسو
خورشید منوّر از ره افکند
هوش مصنوعی: کسی که با تاریکی دو گیسوی خود، نور خورشید را از مسیر خود منحرف کند، نشان از قدرت و تأثیرگذاری او دارد.
با ما سخنی بگفت و دل را
از ما بربود و در چَه افکند
هوش مصنوعی: او با ما گفتگو کرد و دل ما را ربود و به چالهای انداخت.
دیدیم سر وفا ندارد
گرچه سر طرّه بر مه افکند
هوش مصنوعی: ما متوجه شدیم که وفا ندارد، هرچند موهایش مانند ماه زیبا و دلربا است.