هوش مصنوعی: خدایا، به من اجازه بده که از این دنیای محدود و غیرواقعی رها شوم و به هر کجا که می‌روم، راهنمایی و هدایت تو مسیر من باشد.

هوش مصنوعی: از شاخه‌ها و برگ‌های من گلستانی برای دو جهان بساز. سپس به باد خزانی اجازه بده که به سراغم بیاید و مرا از بین ببرد.

هوش مصنوعی: زبان من چه حالتی دارد، مثل خونی که به خاطر آسیب و سرمای هوا منجمد شده است. به من کمک کن تا این مشکل را حل کنم و کلید رازهای پنهانم را به من بده.

هوش مصنوعی: وقتی که پیراهن من پر از چاک است، آیا می‌توانم به دامن مژگان تو نگاهی بیفکنم؟ اگر تو دستم را نگرفتی، حداقل به من کمی از احساس نیازم را عطا کن.

هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر به حالتی از سردرگمی و ناتوانی در دستیابی به آزادی و آسایش اشاره می‌کند. او در احساس خستگی و بی‌قراری به سر می‌برد و زندگیش را در زیر بال یک پرنده بزرگ، یعنی شاهباز، تعبیر می‌کند، که نشان از آرزوی فرار از محدودیت‌ها و رسیدن به یک مکان امن و راحت دارد. به نوعی، او در جستجوی آزادی واقعی است که بتواند آرامش و آسایش را تجربه کند.

هوش مصنوعی: از شدت داغی و ناراحتی، به حالت بی‌حالی افتاده‌ام و مانند گدایان شده‌ام که کاسه‌اش را در دست دارند. پس از آن، دستور سلطنتی تو را از دیوان ایازم بخواه.

هوش مصنوعی: مرا از طرفی که عبادت‌گزاران به آن توجه دارند دور کن و به من دلگرمی بده تا با زبان روشن از غم آن سمت که برای نماز به آنجا می‌روم، فارغ شوم.