هوش مصنوعی: در این مسیر پرپیچ و خم، من به خاطر خنده‌های ناآگاهانه‌ام به اشتباه افتاده‌ام و متوجه نشده‌ام که باید از گریه و احساسات واقعی‌ام آگاه باشم.

هوش مصنوعی: ای اشک، دامن رحمتت را از رویم برکش، نکن سرخ، زیرا رنگ چمن من کاهی است.

هوش مصنوعی: وقتی که در آرزوی به دست آوردن دوستی‌ام هستم و به سوی او دست می‌زنم، احساس می‌کنم که آرزوهایم به خاطر تلاش‌های ناکافی‌ام، همیشه حسرتی در دلم می‌گذارند.

هوش مصنوعی: اگر درویش دو جهان را به خاطر یک غم نبازد، از کلاه نمدی‌اش تاج پادشاهی هم نمی‌خرد.

هوش مصنوعی: زمانی که غم و اندوه در دل انسان مانند شیر خشمگینی به خود می‌پیچد و سر بر می‌آورد، باید به یاد داشته باشد که در این میدان نبرد، شجاعت و دلیری مردانگی را نشان ندهد، زیرا در اینجا، نیرنگ و فریب مانند روباهی در کمین است.