هوش مصنوعی: زمانی که جسم بی‌جانم را از خانه‌ام خارج کنند، غم و رنج مانند پای برهنه‌ای از پشت سرم به دنبالم می‌آید.

هوش مصنوعی: من چیز ناچیزی هستم و نه مانند آفتاب که بتواند این تنهایی و تاریکی را در غم من بپوشاند.

هوش مصنوعی: مرا به دوزخ بیندازید، زیرا عادت کرده‌ام با استخوان‌های سوخته، به یاد پروازهای بلند خود زندگی کنم.

هوش مصنوعی: من همچون کعبه‌ای هستم که زیبایی‌ها و عشق‌ها در من شکل گرفته‌اند، روزی که محبت، اساس وجود من را بنا نهاد.

هوش مصنوعی: می‌نوش و شاد باش زیرا لبخند تو می‌تواند جهنم را به بهشت تبدیل کند و با یک تبسم، خداوند می‌تواند ببخشاید.

هوش مصنوعی: به هر حال، تو خودت به مکانی مقدس برو که در آنجا سخنانی شیرین و روان وجود دارد، زیرا در این دنیا، من به مانند آب وهمی هستم که دچار محدودیت و بندگی است.