هوش مصنوعی: بیا برخیزیم و به سوگواری بپردازیم، جان خود را فدای حتی یک قطره اشک کنیم.

هوش مصنوعی: بیایید با لبخند به هر درد و مشکلی نگاه کنیم و از آن عبور کنیم، چرا که می‌توانیم هر اندوهی را با امید و آرامش درمان کنیم.

هوش مصنوعی: ما دلی پر از درد و رنج داریم و وظیفه‌مان این است که با رفتن به سفر در عمق وجودمان، خود را با غم‌هایمان آشنا سازیم.

هوش مصنوعی: درهای آرزوهایمان را به روی هر چیزی بسته‌اند، اکنون فرصت خوبی داریم که از این لحظه بهره‌مند شویم و نمازی را به جا بیاوریم.

هوش مصنوعی: وقتی که چهره دوست را ببینیم، مثل اینکه در سجده افتاده‌ایم، روز جشن شهادت است. بیایید تا دعا کنیم.

هوش مصنوعی: امروز یک بار دیگر به تماشای زیبایی‌های دوست بنشینیم و چون نماز، خالصانه و با جان و دل، از این لحظه لذت ببریم.

هوش مصنوعی: صدای دلنشین و مهربان ما مانند تیغ نازکی است که به ما آسیب می‌زند. پس چرا باید از درد جدایی شکایت کنیم؟

هوش مصنوعی: اگر در برابر غم سر خم نکردیم، به‌خاطر بخل ما نیست؛ بلکه می‌خواستیم برای رسیدن به دوست، قدم برداریم.

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به حالی اشاره می‌کند که به خاطر زیبایی و جوانی یک شخص در چمنزار دچار هیجان و ترس می‌شود. او از فصاحت و جسارت این شخص سخن می‌گوید و به طعنه بیان می‌کند که اگر ما نیز مانند شمع در دور او بچرخیم، با وزش نسیم چه حالتی به ما دست خواهد داد.