هوش مصنوعی: هرگز مانند کودکانی که تنها از عشق و دشمنی سخن می‌گویند نباشیم. باید اراده‌ای قوی داشته باشیم تا بر ناملایمات غلبه کنیم و از درد و رنج فراتر برویم.

هوش مصنوعی: اگرچه ما بارها و بارها در شیرینی و خوشی غوطه‌ور شویم، طعم تلخی که در این دنیا وجود دارد، همچنان باقی خواهد ماند.

هوش مصنوعی: من از خاکستر خودم هستم و با تدبیرهای مختلف خودم را می‌سوزانم تا لحظه‌ای با شعله‌ای آتشین زندگی کنم.

هوش مصنوعی: دوستان ما در شب غم و اندوه گریه می‌کنند، اما در آخرین نفس صبح به خنده و شادی می‌پردازیم.

هوش مصنوعی: ما انسان‌ها از خاک ساخته شده‌ایم و صبوری داریم، نه همچون آن معشوقه‌ی لطیف و زلال که با وزش نسیم، چین و چروک بر پیشانی‌اش می‌افتد.

هوش مصنوعی: از آن شعله‌ای که دلش را می‌سوزاند، آیا جرقه‌ای هست که در دل کفر و دین بکوبیم؟

هوش مصنوعی: دیگر به خاطر سخن‌وری و فصاحت زیاد، دستم دیگر نیست و باید به جای اینکه با دست کاری انجام دهم، از آستین کمک بگیرم.