هوش مصنوعی: ما به خاطر امواج غم، زندگی در این دو جهان را ویران تصور کردیم و این دو دریای پر از مصیبت را مانند سراب دیدیم.

هوش مصنوعی: در این مسیر، آب حیات به جای آنکه ما را سیراب کند، کار آتش را انجام می‌دهد و ما در هر قدم که برمی‌داریم، هم آتش را احساس می‌کنیم و هم آب را تصور می‌کنیم.

هوش مصنوعی: این داستان قدیمی ما هیچ وقت تمام نمی‌شود. ما ساکت ماندیم و جهان را در خواب به سر بردیم.

هوش مصنوعی: با تلاش و اراده خفاش، روشنایی شمع دانش ما تاریکی شب را به نور خورشید تشبیه کردیم.

هوش مصنوعی: از آتش حسرت، چشمان ما را خشک کردیم و گل‌های وفا را بدون عطر گلاب تصور کردیم.