هوش مصنوعی: اگر با این سر و احساس پرشور خود، سر بر بالین سنگ بگذارم، سنگ از شدت شعله‌های پرواز برخواهد خاست و تسلیم خواهد شد.

هوش مصنوعی: من چگونه می‌توانم از دردهای ناشناخته‌ام صحبت کنم، در حالی که بی‌کمک و ناتوان ناله‌ای همچون تلقین صدای سنگ را در خود حس می‌کنم؟

هوش مصنوعی: اگر دل به عشق و غم بیفتد، می‌توان این را به وضوح دید. وقتی که دامن به خون رنگین و جواهرآسا بیفتد، تمامی نشانه‌ها و احساسات خود را نشان می‌دهد.

هوش مصنوعی: هر کس به شکلی و رنگی از این کوهسار می‌گذرد، اما من با آتش درونم، درک می‌کنم که خانهٔ این سنگ کجاست.

هوش مصنوعی: ما از شکست‌مان نمی‌توانیم صدای اندوه و ناله بشنویم، چون این شیشه‌ی نازک به قدری لطیف است که می‌تواند به تحسین سنگ‌های سخت بپردازد.

هوش مصنوعی: چشمی که بیدار است، شایستهٔ خوابیدن نیست. ای شرّ تو تا کی می‌خواهی بر سنگ سخت استراحت کنی؟

هوش مصنوعی: در اینجا سخن از کوهی است که تنها صدای ناله‌ای از آن به گوش می‌رسد و هیچ زیبایی و آهنگی ندارد. این سنگین بودن کوه، نشان‌دهنده‌ی بار و سنگینی‌اش است و به نظر می‌رسد که از خواب و آرامش به دور است.

هوش مصنوعی: دل پاک و خالص، خود به خود شادی و خوشبختی به ارمغان می‌آورد. بنابراین، از حسد دوری کن. اگر جام خوشبختی در دستانت قرار گیرد، نباید بر روی شیشه آن سنگی بیندازی.

هوش مصنوعی: درست است که عشاق و شیدایان به شدت به جنون و دیوانگی افتاده‌اند، ولی این شور و حال باعث شده است که جلوه‌های زیبایی طبیعت، مانند سنگ‌های گلچین شده، تحت تأثیر قرار گیرند و به شکلی غیرعادی و خاص دیده شوند. در واقع، عشق و احساسات عمیق باعث شده که هر چیزی، حتی سنگ‌ها، به نوعی تحت تأثیر این حالت قرار گیرند و زیبایی خاصی پیدا کنند.

هوش مصنوعی: زندگی بدون محبت و دوستی برای ستمگران بی‌فایده و آشفته است؛ چرا که همیشه دل‌ها از آتش حسد و کینه به تنگ آمده و آرامش ندارند. این حالت خشم و کینه مانند سنگی است که در دل جا خوش کرده و مانع از روشنایی و شادابی می‌شود.

هوش مصنوعی: تا زمانی که نفس می‌کشد، جسم دچار سرگشتگی و جنب و جوش است و زمانی که دیگر آرام گیرد، سنگ هم تسکین نمی‌یابد.

هوش مصنوعی: هرچند که همه به عشق بر زمین افتاده‌اند، ولی عشق حسن (زیبایی) باعث می‌شود که تلاش فرهاد در نهایت به نتیجه برسد و سنگ را از دل شیرین بیرون آورد.

هوش مصنوعی: آسایش و آرامش واقعی جز در جایی که پرده‌ای نوجوانی وجود نداشته باشد، نیست. نگاه آگاه و عاقلی می‌تواند آسیب و خطر را مانند شیشه‌ای که می‌توان آن را شکست، ببیند و درک کند.

هوش مصنوعی: در خواب غفلت، فردی مانند سوارکاری است که با اشک‌هایش در درون آب غرق شده است. بیدل، یعنی دل‌سوخته، پس از شکایت و اعتراض نمی‌تواند سنگ را به راحتی تحمل کند. بنابراین، به معنای کلی می‌توان گفت که غفلت و بی‌توجهی به مشکلات، انسان را در دریایی از اندوه و بی‌قراری غوطه‌ور می‌کند و تحمل دشواری‌ها برای او ساده نیست.