هوش مصنوعی: در کنار جوی آبی که تصویر تو در آن منعکس شده، حباب‌هایی که ناشی از نفس‌نفس زدن آب هستند، در حیرت و شگفتی از آینه تصویر تو بزرگ می‌شوند.

هوش مصنوعی: در بیابانی که به یاد چشمان تو به دنبال سرپناهم، این ابروهای ناز تو مانند شوخی به من می‌رسند و جلوه سراب را به من نشان می‌دهند.

هوش مصنوعی: در اعماق جنون، نگاهی پر از غفلت دارم که خوابش مانند مخمل نیست و وقتی مژه‌هایم را می‌بندم، این خواب بر هم نمی‌خورد.

هوش مصنوعی: در باغ زیبایی، گل‌های لطیف مانند شبنم درخشان هستند و نازک‌کاری و زیبایی آن‌ها باعث می‌شود که چشم‌های جذاب به شکلی شاداب و سرمست بخندند. عرقی که از این گل‌ها می‌چکد، به حدی زیبا و باارزش است که از فروختن آن خجالت می‌کشد.

هوش مصنوعی: نگاه من بدون تو مانند آیینه‌ای شده که در آن فقط سردرگمی و پریشانی می‌بینم. بر این منبعی از رحمت بیندیش که دیگر آبی برایش نیست.

هوش مصنوعی: از وجود و زندگی قلب مثل موجی که در حال رقص است، هیچ چیز نباید باعث شود که آن زیبایی در آینه منعکس شود و اضطرابش را نشان دهد.

هوش مصنوعی: لیلی ناز ندارد که بی‌پرده و بدون هیچ حجابی خود را نشان دهد؛ مگر اینکه مجنون، درد خود را از جیبش بیرون بیاورد و پرده از چهره او بردارد.

هوش مصنوعی: در هر محفل و جمعی که زیبایی و جلوه خاص او توجه‌ها را جلب می‌کند، به سرعت رنگ و رونق جای خود را به احساس شگفتی و جذبه‌ای زیبا می‌دهد.

هوش مصنوعی: به خاطر عدم تسلیم به کمال و تمامیت هستی، غافل نباش. ممکن است در این وضعیت ظاهراً شکست خورده، فرصتی برای انتخاب و تغییر نهفته باشد.

هوش مصنوعی: بلندی آن چنان از خیمه لیلی رشد کرده که دیگر نمی‌تواند ناله‌های مجنون را تحمل کند و آن را از خود دور کند.

هوش مصنوعی: در آن جایی که بی‌خيالی و دوری از خودم احساس می‌شود، بیدل مثل شعله‌ای سرکش، سرعت و شتابش را به سنگ خرام می‌داند.