هوش مصنوعی: گاهی از موهای بی‌نظیرش، کسی را با فکری زیبا مسحور می‌کند و گاهی با چین ابروهایش، شعری دلنشین و تاثیرگذار را به وجود می‌آورد.

هوش مصنوعی: حالت و زبان شعر گویای داستان شکرین و زیبایی اوست؛ مانند طوطی که می‌تواند از او سخنان دلنشین و شیرین بیاموزد.

هوش مصنوعی: از تزویر و فریب او آگاه نیستم، اما می‌دانم که نور درخشانش تصویر خیالی را نمایان می‌کند.

هوش مصنوعی: اگر نسیم صبحگاهی بر دامن او بوزد، وقت آن می‌رسد که غنچهٔ تصویر فرش، بدون حجاب و پوشش نمایان شود.

هوش مصنوعی: او با گفتار خود تصویری به من می‌دهد، اما آن تصویر در واقع هیچ اثر واقعی ندارد و فقط خیالی است.

هوش مصنوعی: هر بار که به زیبایی او نگاه می‌کنم، تصورم از زیبایی بی‌نظیرش تغییر می‌کند. چطور می‌توانم جمال او را که بی‌همتاست، در ذهن خود به تصویر بکشم؟

هوش مصنوعی: دل از خود می‌رود و تو را تنها می‌گذارد تا اینکه به یاد تو، به شدت فریاد بزند. در نهایت، این فریاد به منزل می‌رسد و هر ناله بی‌فایده‌ای را کم رنگ می‌کند.

هوش مصنوعی: به کسی که قناعت و رضایت را در زندگی خود انتخاب کرده، هشدار می‌دهم که این حرص و طمع می‌تواند به عنوان یک دشمن در کمین باشد. این احساسات و تمایلات ناسالم، می‌توانند شرایطی را ایجاد کنند که فرد در وضعیتی ناخواسته و بی‌سؤال قرار گیرد.

هوش مصنوعی: حبابی که از باد ناشی شده، در قفس خود دچار خیالی است. تو مانند شمعی هستی که به راهی روشن می‌پردازی، در حالی که یک چراغی خالی در درونت وجود دارد.

هوش مصنوعی: اگر همه چیز به صورت تصویری در آینه نمایان است، باید به عظمت و زیبایی نظام جهان که در بی‌تحرکی و سکونش وجود دارد، افتخار کنیم.

هوش مصنوعی: از پرده‌های چشم ما نمی‌توانی غیر از شک چیزی ببینی، بیدل (شاعر) که دل ما تمایل به دیدار زیبایی دارد.