هوش مصنوعی: با بی‌توجهی به مژگان، اشک‌های ترس و وحشت به نظر می‌رسد که این دانه‌ها در دل دام خود گرفتار می‌شوند و ریشه خود را در مسیر زندگی‌شان می‌یابند.

هوش مصنوعی: زندگی بدون خانه و خانواده مانند زندگی آدم‌های آزاد است و هیچ‌کسی به جز خود فرد نمی‌تواند درد و رنج ناشی از شکستن یک شیشه را درک کند.

هوش مصنوعی: دلایل و رازهای درون انسان می‌تواند با صحبت کردن به وضوح آشکار شود. این ورق، عطری از اندیشه‌های نهفته را به مشام می‌رساند.

هوش مصنوعی: اگر از ترس مرگ کاسته شود، صدای هیاهوی دنیا دیگر نخواهد بود. صدای شیری است که در این جنگل، نوازنده‌ی مجلس را به حرکت درآورده است.

هوش مصنوعی: کوشش و اراده ما مانند فرهاد، با مشکلات و موانع کوچک و بی‌اهمیت نابود می‌شود، اگر کاستی‌های کوچک را جدی بگیریم و ارزش آن‌ها را بیشتر از تلاش‌های بزرگ خود بدانیم.

هوش مصنوعی: اگر دشمنی نرم و ملایم شود، نباید به او خوشبین باشی. مومیایی شدن نمی‌تواند شیشه شکسته را ترمیم کند.

هوش مصنوعی: طبع انسان در سکوت و آرامش به درک و فهم عمیق‌تری می‌رسد، به طوری که برای رسیدن به معانی عمیق‌تر، جز تأمل و تفکر در اندیشه‌های سرکش هیچ دامی وجود ندارد.

هوش مصنوعی: اگر موج مستی به زندگی مستان حیات ببخشد، این امر جایز است زیرا از رگ تاک، این ریشه‌ی زیبا به ما به ارث رسیده است.

هوش مصنوعی: اگر عشق وجود داشته باشد و مهر از دل ناتوانان خارج شود، صدای نالهٔ نی می‌تواند به راحتی آتش را به جنگل‌های وسیع برساند.

هوش مصنوعی: نور این آیینه به دلیل خاصیتش نمی‌تواند پنهان شود، مژه‌ها مانع دید و تماشا نمی‌شوند.

هوش مصنوعی: اگر کثیفی‌ها و ناپاکی‌ها وجود نداشته باشد، نتیجه کار عشق این است که سنگ‌تراش بر چهره شیرین، تیشه نمی‌زند.

هوش مصنوعی: بی‌پول‌ها درمانی جز سکوت ندارند، زیرا فقر مانع از این می‌شود که صدای شیشه‌های رنگی را بشنوند.