هوش مصنوعی: موهای پریشان و شانه‌دارش را نچین، چون غیظ و خشم چهره‌اش مانند چین‌های آستینش است.

هوش مصنوعی: چشم‌های تو با مژه‌هایت مانع نمی‌شوند که وحشت از سبزه و چمن را تجربه کنم. نمی‌توان مانع راه رفتن گوزن‌ها به سوی سبزه‌ها شد.

هوش مصنوعی: عشاق نمی‌توانند به عمق موضوع پی ببرند، زیرا گل یاد تو نمی‌تواند بویی از خود خارج کند.

هوش مصنوعی: کسی که به خوشی‌ها و لذت‌های دنیوی وابسته است و به خودشم مغرور است، هرگز نمی‌تواند ارزش حقیقی را درک کند و چیزهای باارزش را نمی‌تواند به دست بیاورد.

هوش مصنوعی: توجه به زیبایی و جذابیت چهره‌ها نمایانگر ویژگی‌های اصلی وجودی آنهاست، چرا که هیچ‌گاه نمی‌توان حرارت و گرمای درونی‌شان را از آتش عشق و شوق آنها جدا کرد.

هوش مصنوعی: کجا می‌توان گفت که حسن تقصیری دارد، زمانی که نرگس زیر تیغ قرار گرفته و به ما آسیب می‌زند؟

هوش مصنوعی: غرور را دست کم نگیر و به سادگی از آن عبور نکن. بهتر است نگاهی به سرنوشت خود بیندازی و درسی از آن بگیری.

هوش مصنوعی: خجالت من و شما مثل آبی است که برای زمین زراعی‌مان به کار می‌رود و رطوبت باران‌های بهاری باعث رشد و برو آمدن موی ما می‌شود.

هوش مصنوعی: مثل سایه‌ای که عمرش به آرامی می‌گذرد، ولی ما هیچ وقت آن را رها نکردیم تا در جایی ثابت بمانیم.

هوش مصنوعی: در شب، ما حواسمان را از روزبخیر فراموش نکنیم، زیرا چشمان آهو در خواب هستند و خیالشان آرام است.

هوش مصنوعی: هرگز دربارهٔ پیچیدگی‌های درونیش سخن نگو و نگذار که دیگران به آن بیفتند. این مو را به چشم مردم نینداز.