هوش مصنوعی: نگاه به افرادی که به راه‌های نادرست می‌روند بیشتر از افرادی است که در مسیر درست قرار دارند. در واقع، آسمان یا جهان، مانند خاتمی است که بیشتر در دلش نقش‌هایی از کسانی که به راه‌های منحرف رفته‌اند، ثبت شده است.

هوش مصنوعی: من شهید شده‌ام، اما می‌دانم که عشق به آسایش و راحتی دشمن من است. مانند یاقوت که در آتش می‌سوزد، هر قطره خون من را نیز به آتش می‌كشاند.

هوش مصنوعی: در آغوش پیچش و زیبایی عشق، احساس آرامش دارم. در خیال زلف‌های لیلی، سایه درخت بید را می‌بینم که مانند مجنون در عالم عشق غرق شده است.

هوش مصنوعی: اگر از تغییرات و اتفاقات دنیا باخبر هستی، بهتر است خود را درگیر مشکلات نسازی. زندگی آرام و بی‌دغدغه بیشتر شبیه به یک حال ناز و شراب است.

هوش مصنوعی: چرخ گردش روزگار فقط بر ثروتمندان نمی‌چرخد، بلکه از پایین‌ترین و فقیرترین مکان‌ها هم می‌تواند لقمه‌های پر از نعمت پیدا کند و حتی گنج‌های بزرگ مانند قارون را در بر بگیرد.

هوش مصنوعی: عرفان و شناخت عمیق، مانند زنجیری است که بر روح‌های آزاد و سبک‌بال قفل می‌زند. وقتی فهم و ادراک محدود شود، دیگر نمی‌توان به راحتی حرکت کرد و در دل معنا غرق شد.

هوش مصنوعی: دل مانند تخمی بی‌رنگ است که برای یافتن آن، جگر انسان به شدت آسیب دیده و زخم‌های زیادی برداشته است. این جستجو نه تنها در عرصه‌های عادی، بلکه در زیر آسمان نیز به سختی انجام می‌شود.

هوش مصنوعی: به اندازه‌ی تلاشی که عشق می‌کند، نعل زیبایی در آتش صدای تیشه‌ی فرهاد از عشق و عواطف سرخ و پرشور است.

هوش مصنوعی: تصور چیزهای دیگر مانند فرشی است که در خانهٔ دل و در فضای یکتایی قرار دارد، و در درون این دل، خانه‌ای مانند آیینه وجود دارد که واقعیت‌های بیرون را منعکس می‌کند.

هوش مصنوعی: اگر دل آرام باشد و تمرکز پیدا کند، حوادث می‌توانند نشانه‌ای از امنیت و آسایش باشند. در این حالت، فرد بیدل می‌تواند مانند جواهر نادر، داستان‌ها و تجربیات عمیق زندگی را درک کند و به معانی پنهان آن‌ها پی ببرد، حتی اگر در اطرافش آشفتگی و تلاطم وجود داشته باشد.