هوش مصنوعی: دام یک عالم، مرا گرفتار و محصور کرده است. در نهایت این وضعیت، باعث حیرت و شگفتی من شده و من را به مانند زندانی درآورده است.

هوش مصنوعی: عشق و اشتیاق من به بوی صبحی که در انتظارش هستم، مرا در حالتی سرد و حیرت‌زده قرار داده است، مانند قربانی‌ای که در چشمانش تنها حیرت می‌درخشد.

هوش مصنوعی: زخم سینه‌ام در حال جوشیدن است و درد چاک دلم را نشان می‌دهد. ای گل، اگر تو به من لبخند بزنی، حال من بهتر می‌شود.

هوش مصنوعی: ای ادب! خاموشی تو هم بی‌نوا نیست، مانند مژگانی که نوازنده‌ای در حیرت می‌سازد.

هوش مصنوعی: مدت زندگی‌ام همچون شمعی در وحشت و تنهایی گذشته و هیچ عشقی در دل نداشته‌ام که از نورانیتم بهره‌مند شود.

هوش مصنوعی: ناتوانی من مانند سایه‌ای است که در برابر عظمت تو قدری دارد. تلاش من به منظور رسیدن به آستانت همچون فرشی است که به زیر پای تو گسترده شده است.

هوش مصنوعی: دیواری که در دل من ایجاد شده، به خاطر جنونم، آهنگی ندارد. من مانند ناله‌ای می‌چرخم و به هر شکلی که بخواهی مرا تغییر می‌دهی.

هوش مصنوعی: من با دل شکسته و ناراحت، صدای ناله‌ای از اعماق وجودم بیرون آورده‌ام که نشان‌دهنده شوق و آرزوهایم است. ای ناامیدی، مرا از این شوق دور نکن و نگذار که در غم و یأس غرق شوم.

هوش مصنوعی: نیازی به خودشناسی و درک عمقی نیست، چون اگر من خودم را نشناسم، تو به خوبی من را می‌شناسی.

هوش مصنوعی: بیدل در این شعر به احساسات و جنون خود اشاره می‌کند. او می‌گوید که این احساسات مانند افسون و جادو هستند و به نوعی سبب شده‌اند که حقیقت وجودش نمایان شود. در واقع، این جنون و درد او مانند آبی است که به آینه می‌خورد و باعث می‌شود تا عریان بودن و vulnerability او با رنگ اشک‌هایش مشخص گردد. به این ترتیب، احساساتش باعث می‌شود که ضعف‌ها و آسیب‌پذیری‌هایش به وضوح قابل مشاهده باشد.