هوش مصنوعی: به تازگی، خوشحالی و آرامش زندگی‌ام را نمی‌گیرد مگر اینکه شکست قلبم، دلم را پر کند.

هوش مصنوعی: در شبی که وجودت را می‌بینم و از تماشای تو شادمان می‌شوم، انگار که فتیله چراغم در میان حیرت و شگفتی، به درستی روشن نمی‌شود.

هوش مصنوعی: از ناامیدی و اندوه عمیق، نوشیدنی‌ای دارم که حتی شعله آتش هم نتواند لبانم را لمس کند.

هوش مصنوعی: شادی و سرزندگی می، باعث شکوفایی و جوانه‌زنی‌ها بود و همه‌ی زیبایی‌ها در باغ من خواب‌آلوده شده‌اند.

هوش مصنوعی: این بیت به تصویر کشیدن حالت نشئگی و تاثیر شدید شراب بر انسان پرداخته است. شاعر با اشاره به شیشه و چرخ، به وضعیتی اشاره می‌کند که به دلیل بلندنشینی و غفلت، ذهنش دچار آشفتگی و سردرگمی شده است. او از چگونگی درمان این حالت و غم و اندوهی که به او دست داده، گله‌مند است. در واقع، شاعر به نوعی ناتوانی از بهبود وضعیت خود اشاره می‌کند.

هوش مصنوعی: در ابروی تو، دلربایی و زیبایی خاصی نهفته است. چرا می‌خواهی با نادیده گرفتن و بی‌توجهی خود، چهره‌ای از فتنه و مشکل بسازی و دل من را در این گوشه از آرامش به هم بریزی؟

هوش مصنوعی: بخت بد من باعث شد که هزاران رنگ و زیبایی به وجود بیاید، اما در عوض، زمانه مرا به تمسخر گرفت و به جای زیبایی، زاغ سیاه نصیبم شد.

هوش مصنوعی: چون موج سرمه در چشمان زیبا پنهانم، از حلقه راز آهو به دنبال من بگردید.

هوش مصنوعی: غم و اندوهی که در دل دارم به قدری عمیق است که مانند تیغی سوزان، زخم و درد را در وجودم ایجاد کرده است.

هوش مصنوعی: آیا سینه‌ی بی‌درد و رنج من دیگر از غم و اندوه پر نیست که مثل بلبل در باغ برایم نمی‌خواند و خاموش مانده است؟