هوش مصنوعی: مثل اینکه در دل من، به واسطهٔ غم و اندوه، بذری از اشک کاشته‌اند که همیشه و برای همیشه مرا ناامید کرده است.

هوش مصنوعی: در پایان تحصیلاتم، به من یادداشتی داده‌اند که رنگ و ویژگی‌های من را شرح داده‌اند.

هوش مصنوعی: در دلتنگی و سردرگمی به سر می‌برم و هیچ زمانی آرامش ندارم، چرا که وجودم به گونه‌ای با آب آینه‌ای که دل مرا تشکیل داده، در هم تنیده است.

هوش مصنوعی: به کجا بروم که از زبان غیبت‌کنندگان در امان باشم؟ حتی در میان انسان‌ها، فرشتگان نیز وجود دارند و به من آسیب می‌زنند.

هوش مصنوعی: چگونه می‌توانم احساسات عمیق و آتشین خود را با دل‌نگرانی‌های خود گره بزنم در حالی که در همین دنیا بی‌پرواز و آزادی، مرا به خاک سپرده‌اند؟

هوش مصنوعی: زندگی به مانند یک شکارچی است و من نمی‌دانم که چرا در دام افتاده‌ام؛ آیا به خاطر زلف‌های پیچیده‌ای است که مرا گرفتار کرده‌اند.

هوش مصنوعی: نفسم به شدت می‌تپد و شوق من مانند تارهایی در دلم بشدت برای تو تنگ شده است و من را در خود گیر انداخته است.

هوش مصنوعی: از ناراحتی و درد ناشی از اشتباهاتم، دلم پر از سوز و گداز است، انگار که با آتشی که وجود ندارد، مرا در آغوش گرفته‌اند.

هوش مصنوعی: چشم بسته‌ام و در حالی که نمی‌توانم درست ببینم، مشکلی را که باید حل کنم تجربه می‌کنم. نازکی‌های این موقعیت به گونه‌ای است که گویی با نازک‌کاری دیدگانم، حالم را به نوعی نگاشته‌اند.