هوش مصنوعی: این وجودی که از عدم و بی‌چیزی به وجود آمده، مرا به شدت تحت تأثیر قرار می‌دهد. اگر احساس گریه‌ام متوقف نشود، ممکن است در یک لحظه به خنده بیفتم.

هوش مصنوعی: آتش حرص و طمع من، مانند بادی بر سر جاه‌طلبی می‌وزد، اما فقر را به ناخودآگاه می‌پذیرم و در لباس ساده زندگی می‌کنم.

هوش مصنوعی: من دارای قدرت و مقام عالی‌رتبه‌ای مانند خاتم سلیمان هستم، اما ارزش من به اندازه‌ای نیست که از مردم متمایز شوم و از این بابت احساس خوبی ندارم.

هوش مصنوعی: در این دنیا که دچار کسالت و بی‌حرکتی هستم، از مقام و موقعیت خود کاسته شده‌ام و در این حال، آلودگی و ناپاکی به من نزدیک می‌شود.

هوش مصنوعی: عطر گل همیشه مرا مجذوب خود می‌کند، حتی اگر تمام عشق تو در باد برود و از بین برود.

هوش مصنوعی: رنگ و رویم به خاطر نداشتن ثبات و استقامت خراب شده، اما هنوز هم دلم به گرد تو می‌چرخد و از دوری‌ات حسرت می‌خورم.

هوش مصنوعی: سرانجام انسان غیرمتعارف به طور حتم از دام وسوسه‌ها و تمایلات نفسانی خود رهایی خواهد یافت. اما نمی‌دانم تا کجا این بندهای حال، من را نگه می‌دارند.

هوش مصنوعی: حال سرخوشی من به قدری زیاد است که هر جا می‌روم، مانند حسی که در اثر نوشیدن می‌آید، اجازه نمی‌دهد که به درستی بفهمم. ذهنم مملو از افکار و خیالات است و آینده همواره به من نزدیک می‌شود.

هوش مصنوعی: من دچار ناتوانی هستم و امیدوارم کسی به حال من ترحم نکند. هر کس که به زیر پا افکنده می‌شود، من را نیز به راحتی به دام می‌اندازد.

هوش مصنوعی: عشق در دل بیدل مانند توجهی است که خدای محبت به بندگانش می‌کند، و این حالتی است که می‌تواند انسان را از درد و رنج آزاد کند. وقتی کسی به چنین حالتی دست پیدا می‌کند، احساس خوشحالی و شگفتی می‌کند.