هوش مصنوعی: کیست که از راه تو مانند خاشاک مرا بر دارد و مانند شعله‌ای مرا جارو کند تا به طور کامل پاک شود؟

هوش مصنوعی: من در عذابی عمیق و ناامیدی غوطه‌ور شده‌ام، به دنبال آن شعله قهرمانی هستم که شاید بتواند مرا از این وضعیت نجات دهد.

هوش مصنوعی: خاک هم از ناتوانی و بی‌فایده بودن من شرمنده است. حالا که مانند شکارچیان به دام افتاده‌ام، چگونه می‌توانم به آزادی برسم؟

هوش مصنوعی: وجود من پیمانی با سجده و عبادت او دارد، اگر از خاک بگیرد و مرا از این جهان ببرد، باز هم به خاک تبدیل خواهم شد.

هوش مصنوعی: من در دنیایی پر از مشکلات و موانع قرار دارم، اما با یک یاد یا الهام کوچک می‌توانم به درک عمیق‌تری از زندگی دست پیدا کنم.

هوش مصنوعی: صبحی بدون هیچ زحمتی و بی‌خبر از خودم، گویی که لباس احرامی بر تن کرده‌ام، تا زمانی که به سوی باران بروم و این لباس چاک بخورد و رها شوم.

هوش مصنوعی: من پر از بار سنگین اندوه و غم هستم و هیچ‌کس به جز خودم نمی‌تواند این بار را از روی دوش من بردارد.

هوش مصنوعی: بدن من به گرد و غبار ناامیدی تبدیل می‌شود، اما از خاک بلند می‌شوم تا دست لطف آسمان مرا بگیرد.

هوش مصنوعی: دربرای حالتی گفته شده که به خاطر درد و رنج زیاد، فرد احساس سرگیجه و بی‌حالی می‌کند و خواسته‌اش این است که به وسیله عشق و شوق، وضعیتش تغییر کند و به زندگی برگردد. برای این کار آرزو دارد که به دست معشوقش یا به نوعی عشق، از این حالت خارج شود.

هوش مصنوعی: گرد من بیدل، هوای دنیای بی‌نهایت و عدم را دارد. هر که در این دنیا به تپیدن و زندگی مشغول می‌شود، باعث می‌شود من از این خاک بلند شوم و به سوی آن عالم بروم.