هوش مصنوعی: ای چشم تو همچون مهمیز، جنون آتشین و سرکش را به حرکت درمی‌آورد و ابروی تو، مانند معراجی، زیبایی‌های جدیدی را به نمایش می‌گذارد.

هوش مصنوعی: زلف تو همچون دامی است که به خاطر زیبایی‌ات، قلم را به نوشتن وادار کرده و آن را در بند کرده است.

هوش مصنوعی: اگر با این قامت و زیبایی خود در چمن قدم بزنی، گل‌ها به زمین خواهند افتاد و درختان سرو همچون پرچم به اهتزاز در خواهند آمد.

هوش مصنوعی: رازهای زبان تو را نمی‌توان به سادگی درک کرد، زیرا هیچ‌کس از طریق تفکر نمی‌تواند به دنیای عدم و نیستی پی ببرد.

هوش مصنوعی: مدت زیادی است که در دنیای عشق و عاشقی هستم و در این مدت درد و ناله‌ی من به اندازه‌ای است که کسی نمی‌تواند ارزش و عمق آن را بفهمد.

هوش مصنوعی: به اندازه‌ای درگیر مسائل دنیا و وابستگی‌ها نبودم که پس از مرگ، خاک من تصویر قدم‌هایم را به آغوش خود بکشاند.

هوش مصنوعی: نگران نباشید که من تحت تاثیر غم و اندوه خود هستم، زیرا تیغه‌ام به جای خون در همه جا، تنها نفس کشیدن را پخش کرده است.

هوش مصنوعی: عشق و دل‌بستگی من به مینا، آرزوی شکستن را در دل دارد. حیف است که به یاقوت بیاورم سنگی از ستم و سختی.

هوش مصنوعی: چقدر همچنان در پی لذایذ باشید، مراقب باشید که مبادا دامن غم را از دست بدهید.

هوش مصنوعی: ما وجودی داریم که در تصورات نمی‌گنجد و هر زمان که با دقت به یکدیگر نگاه کنیم، زوایای جدیدی از حقیقت خود را می‌یابیم.

هوش مصنوعی: خورشید از تاریکی‌ها و سایه‌ها بیرون آمده است. تا چه زمانی باید قدم‌هایش را در آینه خیال بسازد و به وجود بیاورد؟

هوش مصنوعی: بیدل مانند یک سنگ قیمتی است که در آن، آب و درخشندگی وجود ندارد. پس به اشک و قطرات چشمانت وابسته نباش، چرا که آن‌ها نمی‌توانند ارزش واقعی تو را نشان دهند.