گنجور

شمارهٔ ۱۴

بسوختیم زبیداد چرخ و خواهد سوخت
کسی که علم فراموش کرد و جهل آموخت
بگو به سایهٔ دیوار دیگران خسبد
کسی که خانهٔ خود را به دیگران بفروخت
وطن زکید اجانب درون آتش و ما
به سر زنیم و بنالیم از اینکه آمل سوخت
شکافتیم و دربدیم و سوختیم ز جهل
به زیب پیکر ما گر جهان قبایی دوخت
بود زخون فقیرآنکه شربتی نوشید
بود ز مال یتیم آنکه ثروتی اندوخت
درین میانه بهارا نصیب رنجبر است
به هر کجا که ز بیداد آتشی افروخت

اطلاعات

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
قالب شعری: غزل
منبع اولیه: پروژهٔ بازبینی OCR

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

برگردان به زبان ساده

بسوختیم زبیداد چرخ و خواهد سوخت
کسی که علم فراموش کرد و جهل آموخت
هوش مصنوعی: ما به خاطر ظلم و بی‌عدالتی روزگار به شدت رنج می‌بریم و کسی که علم را فراموش کرده و به جهل روی بیاورد، سرانجام دچار عذاب و سختی خواهد شد.
بگو به سایهٔ دیوار دیگران خسبد
کسی که خانهٔ خود را به دیگران بفروخت
هوش مصنوعی: کسی که خانه‌اش را به دیگران فروخته، باید منتظر باشد که در سایه دیوار دیگران به خواب برود.
وطن زکید اجانب درون آتش و ما
به سر زنیم و بنالیم از اینکه آمل سوخت
هوش مصنوعی: در اینجا به نوعی اشاره شده که دشمنان در حال تخریب و آسیب رساندن به سرزمین هستند، در حالی که ما فقط نظاره‌گر و ناله‌کننده‌ای هستیم که از سوختن یک شهر مانند آمل ناراحت و افسرده‌ایم. به نوعی بیانگر تأسف و ناامیدی نسبت به وضعیت کشور و بی‌عملی در برابر خشونت‌ها و مشکلاتی است که بر آن وارد می‌شود.
شکافتیم و دربدیم و سوختیم ز جهل
به زیب پیکر ما گر جهان قبایی دوخت
هوش مصنوعی: ما خود را شکافتیم و دربستیم و از نادانی سوزانده شدیم، چون زیبایی وجود ما اگرچه جهان برای ما لباس زیبا دوخته باشد، اما ما متوجه آن نشدیم.
بود زخون فقیرآنکه شربتی نوشید
بود ز مال یتیم آنکه ثروتی اندوخت
هوش مصنوعی: کسیکه از خون و رنج فقیران بهره‌مند شده و نوشیدنی می‌سازد، و آنکه از دارایی یتیمان نفع می‌برد و ثروت جمع می‌کند.
درین میانه بهارا نصیب رنجبر است
به هر کجا که ز بیداد آتشی افروخت
هوش مصنوعی: در این میان، بهار نصیب کسی است که رنج می‌برد و هر جا که ظلمی وجود داشته باشد، آتش آن را روشن می‌کند.

خوانش ها

شمارهٔ ۱۴ به خوانش عندلیب