هوش مصنوعی: هرگاه که تو در کنارم نباشی، اشک‌های من همچون خون بر روی گل مژگانم می‌ریزد و این اشک‌ها بر خارها می‌افتد. در غیاب تو، در دیدگان من، هر باغی به چشم می‌آید با وجودی که در واقعیت، دنیای من پر از درد و خار است.

هوش مصنوعی: اگرچه خضر که نماد زندگی جاودانه است، به دور از فنا و مرگ می‌بیند، اما شهیدان به خاطر حسرت‌هایشان بارها می‌میرند.

هوش مصنوعی: پایی زیبا و دلربا داری که وقتی انسان به آن نگاه می‌کند، از زیبایی‌اش مجذوب و ناتوان می‌شود، مانند تصاویری که از مجسمه‌های زیبا بر دیوارها به نمایش گذاشته می‌شود.

هوش مصنوعی: ای زیبای من، تو که می‌دانی هر بار که فریاد می‌زنم، جانم به کجا می‌رود، جسم من نیز به چنگ زندگی‌ام آویخته است و هر تار آن به رشته جانم پیوسته است.

هوش مصنوعی: تو با ناز و دلربایی خود، دل ما را می‌شکنی و می‌کشی. ما عاشق تو هستیم و به خاطر عشقت با هم درگیر مشکلات و کارها هستیم.

هوش مصنوعی: من در سینه‌ام زخمی دارم که همیشه همراه من است و این زخم، نتیجه‌ی عهدی شکسته است. مثل زنی که دلش شکسته و آزرده است، با وجود تمام این آزارها.

هوش مصنوعی: اهلی به خاطر عشق به چهره‌های زیبا، چون گلی در میان گل‌ها، بی‌قرار و ناآرام است. گل در باغ، او هم در محافل و بازارها به عرضه‌ی خود می‌پردازد.