هوش مصنوعی: وقتی غم او در دل من جا گرفت، مانند شعله‌ای که برگ گلی را در بر می‌گیرد، دل من نیز احساساتش را در خود زیست داد.

هوش مصنوعی: دل ما را نمی‌دانست که آتش از گل برمی‌خیزد، پس چه کار باید با ما داشت.

هوش مصنوعی: دل یکرنگ و صمیمی‌ام را دوست دارم، چون آن را با عشق و نزدیکی در آغوش گرفته‌ام.

هوش مصنوعی: بدون تو دیگر چه می‌توان گفت، چشمانم مانند آینه‌ها گرد و غبار گرفته‌اند.

هوش مصنوعی: سرو با خوش‌برخوردی و غنچه با کلام دلنشین خود، چقدر از تو ارزش و اعتبار کسب کرده‌اند.

هوش مصنوعی: بیگانگی و دوری از خود چنین آتش شوق و وابستگی را شعله‌ور کرد که ارزش واقعی آن را مشخص کرد.

هوش مصنوعی: به وفای اشکی که از چشمم ریخته است، افتخار می‌کنم، زیرا این اشک مانند عطر گل از گل‌های مزار به دست آمده است.

هوش مصنوعی: احتیاط کنید! از آنچه که زندگی به شما می‌دهد نمی‌توان به سادگی دل خوش کرد.

هوش مصنوعی: زمانی که خود را در خدمت و پشتیبانی معشوق قرار دادم، ارزش و اعتبار من نیز افزایش پیدا کرد.