گنجور

شمارهٔ ۳۶۸

سبزه ما کی ز برق خرمنی اندیشه داشت
گر دمید از آب حیوان آتشی در ریشه داشت
در شکست توبه کار عشرت ما شد درست
آسمان ما را گرفتار طلسم شیشه داشت
کوهکن در زیر بار ننگ مزدوری نبود
خونبهای صد چو خسرو از شرار تیشه داشت
دوش زاهد را چو ساغر اختیار از دست رفت
زان ید بیضا که می در آستین شیشه داشت
از نگاه گرم فهمیدم که با من چشم او
باده بد مستیی در ساغر اندیشه داشت
چون کنم با طعنه دشمن که کوه سخت جان
صد جراحت بر دل از تیغ زبان تیشه داشت
بهره ور می شد ز گوهرهای نظم خود اسیر
گر طریق این سخنور زان شاعر پیشه داشت

اطلاعات

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
قالب شعری: غزل
منبع اولیه: ویکی‌درج

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

برگردان به زبان ساده

سبزه ما کی ز برق خرمنی اندیشه داشت
گر دمید از آب حیوان آتشی در ریشه داشت
هوش مصنوعی: سبزه‌ی ما هرگز از پرتو فکر و اندیشه‌ی خرمن استفاده نکرد. اما اگر آبی از حیوانات یا جانوری به آن برسد، می‌تواند آتشینی در ریشه‌اش ایجاد کند.
در شکست توبه کار عشرت ما شد درست
آسمان ما را گرفتار طلسم شیشه داشت
هوش مصنوعی: در نتیجه‌ی شکست و ناامیدی، ما به دنبال لذت‌ها هستیم. آسمان زندگی‌مان تحت تأثیر جادو و طلسمی قرار گرفته که مانند شیشه‌ای شکننده است.
کوهکن در زیر بار ننگ مزدوری نبود
خونبهای صد چو خسرو از شرار تیشه داشت
هوش مصنوعی: کارگر کوه، زیر بار ننگ کار برای دیگران نیست؛ او بهای خون صد خسرو را از حرارت تیشه‌اش دارد.
دوش زاهد را چو ساغر اختیار از دست رفت
زان ید بیضا که می در آستین شیشه داشت
هوش مصنوعی: دیروز وقتی زاهد ساغری را که انتخاب کرده بود از دست داد، متوجه شد که آن ید بیضایی که در آستین شیشه‌اش داشت، باعث این اتفاق شده است.
از نگاه گرم فهمیدم که با من چشم او
باده بد مستیی در ساغر اندیشه داشت
هوش مصنوعی: از نگاه پرحرارت او متوجه شدم که در ذهنش با من یک نوع شراب مستی دارد.
چون کنم با طعنه دشمن که کوه سخت جان
صد جراحت بر دل از تیغ زبان تیشه داشت
هوش مصنوعی: چگونه می‌توانم با زخم زبان دشمنان برخورد کنم، در حالی که کوه‌های سخت نیز قادرند زخم‌های زیادی را بر دل تحمل کنند و از تیغ زبان این طعنه‌ها آسیب ببینند؟
بهره ور می شد ز گوهرهای نظم خود اسیر
گر طریق این سخنور زان شاعر پیشه داشت
هوش مصنوعی: او از گنجینه‌های اشعار خود بهره‌مند می‌شد و اگر این شاعر راه و روش خاصی داشت، می‌توانست از آن استفاده کند.