هوش مصنوعی: در روزگار، چیزهای مصنوعی و ساختگی زیادی وجود دارد، اما دل شکسته و آزرده به اندازه کافی ارزش و اعتبار ندارد.

هوش مصنوعی: گرد و غباری که از سوختن ما نشأت گرفته، به باغ لاله‌ها فرار کرد، زیرا دیگر نتوانست فشار و سردی روزگار را تحمل کند.

هوش مصنوعی: در میدان نبرد وجود، هیچ نشانی از عدم دیده نمی‌شود و شوق و شجاعت یک سوار، در داستان زندگی‌اش جایی ندارد.

هوش مصنوعی: در آن زمان، کیفیت زندگی و روش معاشم به احساسات و درونم بستگی داشت، زیرا روزگار و چرخ فلک وضعیتی نداشتند که به آن تکیه کنم.

هوش مصنوعی: کسی که در طول روزگار با سختی‌ها و چالش‌های زندگی مواجه شده، به خاطر احساسات و رفتارهای مختلف اطرافیانش از بین رفته و تحت تأثیر آن‌ها قرار گرفته است. در این میان، حرارت و گرما و از طرفی سردی و آرامش در او تأثیری نداشته و او همچنان سرسخت و مقاوم باقی مانده است.

هوش مصنوعی: دل من برای زیبایی‌های زندگی و وجود انسان‌ها شوق و علاقه دارد، اما در این سرزمین هیچ دوستی که همفکر و همسایه‌ام باشد، پیدا نکردم.

هوش مصنوعی: گل همیشه بهار به ما رسید و خوشبختی از میان صدها زیبایی ظهور کرد، اما یکی از آن زیبایی‌ها نتوانست به خوشی روزگار دست یابد.

هوش مصنوعی: فصل پاییز به طور مصنوعی زیبایی‌های باغ را به فروش گذاشت و به طرز ناراحت‌کننده‌ای، ماه مهر که دیگر گرم نیست، تیرگی و دلزدگی را به همراه نداشت.

هوش مصنوعی: اگر زمانه به یادداشت روزها نگاه می‌کرد، نمی‌توانست مکانی بدتر از گوشه‌ی فردا برای خود تصور کند، چون در آنجا هیچ افتخاری وجود ندارد.

هوش مصنوعی: بهار با خوشحالی و سرزندگی میان خانه‌ها می‌گذرد و نمی‌توان از شوخی‌ها و لبخندهایش غافل شد. اما در دل این شادی، لیلا هیچ گلی برای مجنون نداشت.

هوش مصنوعی: خرابی و ویرانی به گونه‌ای به وجود آمده که گل‌های زیبا و معطر بهار از آن دور شده‌اند و دیگر هوای این ویرانه هوای بهاری نیست.

هوش مصنوعی: چرا کسی نتوانست مانند خداوند قادر مطلق، با صبر و شکیبایی، مسأله‌ای را که نیاز به خنده و شادمانی دارد، حل کند؟

هوش مصنوعی: از کسی که دلش طوری شکسته و در تنگناست، کسی نپرسد که چه چیزی می‌خواهد. او هیچ امیدی به برآورده شدن خواسته‌ها ندارد و به همین خاطر از گفتن آن‌ها هم خودداری می‌کند.