هوش مصنوعی: در باغ‌ها و گلزارها، نشانه‌هایی از غم و اشک تو وجود دارد و ویرانه‌ها نیز نمادی از دل‌تنگی و بی‌حوصلگی است.

هوش مصنوعی: هرگز نمی‌توانیم تو را از ذهن و دل خود دور کنیم. تو خوب می‌دانی که زیبایی‌ات چشمان ما را به خود جلب کرده است.

هوش مصنوعی: شبنم از گل‌های خندان می‌چکد. در دل بیابانی که در جستجوی توست، چه کسی است که چشم‌هایش سیراب شود؟

هوش مصنوعی: آسمان با هر ضعفی که دارد، همچون تکه‌های شکسته‌ای از یک دنیا به نظر می‌رسد که در برابر طوفان چشم‌ها و احساسات قرار گرفته است. در اینجا، به نوعی تناقض و fragility در زندگی و جهان اشاره شده است.

هوش مصنوعی: غبار از چشمان بازیگوش و شوخ به سمت زمین آینه نمی‌رسد. این به چه کسی مربوط است که چشم‌ها را سیراب کند؟

هوش مصنوعی: بلبل آهنگش را به خاطر بی‌توجهی معشوق نمی‌تواند بخواند و پروانه نیز به انتظار نگاهی از سوی معشوق، بی‌تاب و بی‌قرار است.

هوش مصنوعی: به آینده امیدوار باش، چرا که وقتی قلبت از تاثیر خواب چشمانت بیدار شده، دیگر نمی‌توانی به آن حالت اسیری ادامه دهی.