هوش مصنوعی: دل من به خاطر باغبان احساس تنگی می‌کند، زیرا حتی مکان خوشبویی گل هم در این باغ کوچک است.

هوش مصنوعی: وقتی کلام با زیبایی و دلنشینی پیوند می‌خورد، نمی‌دانم چرا بیان آن برای سخنوران سخت و دشوار است.

هوش مصنوعی: هیچ‌کس از ناله و غم من آگاهی ندارد. صبرم کم‌کم به پایان رسیده و دل‌تنگی‌ام بیش از حد شده است.

هوش مصنوعی: دل شادمانم را جستجو می‌کنم، اما می‌بینم که غربتم مثل وطن خودم است. نمی‌دانم چطور می‌توانم پرواز کنم، وقتی که آسمان خیلی محدود و تنگ است.

هوش مصنوعی: به خاطر ضربات تو، زندگی بر مردم به تنگنا افتاده و لباس زخم بر تن کشته‌شدگان به تنگی در آمده است.

هوش مصنوعی: دل من به قدری پر از کینه شده که قلب جهان از توجه به معشوق‌ها، برای عاشقان تنگ و کوچک شده است.

هوش مصنوعی: زمانه‌ای که در آن زندگی می‌کنم، مانند عکسی در آینه، به شدت تحت تسلط احساسات و اندیشه‌های من است. این احساسات همچون آهی از درون، بر فضای اطرافم سایه افکنده و نشان می‌دهند که همه چیز به شدت محدود و محصور است.