سنایی » دیوان اشعار » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۹۷

<div class="b" id="bn1"><div class="m1"><p>از ظلمت چون گرفته ما هم ز غمت</p></div>
<div class="m2"><p>چون آتش و خون شد اشک و آهم ز غمت</p></div></div>
<div class="b" id="bn2"><div class="m1"><p>از بس که شب و روز بکاهم ز غمت</p></div>
<div class="m2"><p>از زردی رخ چو برگ کاهم ز غمت</p></div></div>

دیوان حکیم سنایی غزنوی (بر اساس معتبرترین نسخه ها) به اهتمام پرویز بابایی - سنایی غزنوی - تصویر ۵۳۳

رباعی شمارهٔ ۹۸

از ظلمت چون گرفته ما هم ز غمت
چون آتش و خون شد اشک و آهم ز غمت
از بس که شب و روز بکاهم ز غمت
از زردی رخ چو برگ کاهم ز غمت

هوش مصنوعی: شاعر از غم و ظلمتی که بر زندگی‌اش سایه افکنده سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که اشک و آهش به‌دلیل غم زیادش، مانند آتش و خون شده و به خاطر این غم دائم در حال گریه است. همچنین از زردی چهره‌اش به‌دلیل غم و اندوهش می‌گوید که شبیه برگ‌های خزان شده است.

رباعی شمارهٔ ۹۶

رباعی شمارهٔ ۹۷

هوش مصنوعی: از زمانی که به خاطر غمت در تاریکی قرار گرفته‌ایم، اشک‌ها و آه‌هایمان همچون آتش و خون شده است.

از ظلمت چون گرفته ما هم ز غمت

چون آتش و خون شد اشک و آهم ز غمت

هوش مصنوعی: بر اثر غم تو، شب و روز گریه کرده‌ام، به همین خاطر چهره‌ام مانند برگ‌های زرد خشکیده شده است.

از بس که شب و روز بکاهم ز غمت

از زردی رخ چو برگ کاهم ز غمت

رباعی شمارهٔ ۹۷

اطلاعات

برگردان به زبان ساده