سنایی » دیوان اشعار » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۱۲۳

<div class="b" id="bn1"><div class="m1"><p>با هجر تو بنده دل خمین می‌دارد</p></div>
<div class="m2"><p>شبهاست که روی بر زمین می‌دارد</p></div></div>
<div class="b" id="bn2"><div class="m1"><p>گویند مرا که روی بر خاک منه</p></div>
<div class="m2"><p>بی روی توام روی چنین می‌دارد</p></div></div>

دیوان حکیم سنایی غزنوی (بر اساس معتبرترین نسخه ها) به اهتمام پرویز بابایی - سنایی غزنوی - تصویر ۸۴

رباعی شمارهٔ ۱۲۴

با هجر تو بنده دل خمین می دارد
شبهاست که روی بر زمین می دارد
گویند مرا که روی بر خاک منه
بی روی توام روی چنین می دارد

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد فراق و نبودن معشوق صحبت می‌کند. او می‌گوید که دلش به خاطر دوری از معشوق در حال رنج کشیدن است و در شب‌ها غمگین و در اندوه است. دیگران به او می‌گویند که چرا بر خاک می‌افتد، اما او می‌گوید که حتی بدون معشوق، این حال را دارد. شاعر به عشق و وابستگی عمیقش اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که نبود معشوق چه تأثیری بر او دارد.

رباعی شمارهٔ ۱۲۲

رباعی شمارهٔ ۱۲۳

هوش مصنوعی: بندگی دل من در دوری تو، شب‌ها را به سختی سپری می‌کند و در این حال، سرش بر زمین است.

با هجر تو بنده دل خمین می‌دارد

شبهاست که روی بر زمین می‌دارد

هوش مصنوعی: می‌گویند که بر زمین نيفت، اما من بدون تو نمی‌توانم زندگی کنم، زیرا بدون تو زندگی برایم قابل تحمل نیست.

گویند مرا که روی بر خاک منه

بی روی توام روی چنین می‌دارد

رباعی شمارهٔ ۱۲۳

اطلاعات

برگردان به زبان ساده