هوش مصنوعی: گل به یاد و در عطر او، دست به دعا بلند کرد و شمع به خاطر نسیم ملایم صبح، قامت خود را بالا گرفت.

هوش مصنوعی: هر قدمی که در راه باغ گل می‌زنیم، خطری در پس آن خوابیده است. چگونه ممکن است که جرس گل‌ها بتواند با صدای بلند ندا دهد؟

هوش مصنوعی: در مسیر عشق و معرفت، اسرار زیادی نهفته است و نمی‌توان هر کلامی را مثل جواهر باارزش ساخت و به آن بها داد.

هوش مصنوعی: این خاکی که در آن غم و اندوه وجود دارد، مانند بالشی است که اگرچه پر از مو باشد، هیچ‌گاه نمی‌تواند سر ما را بالا ببرد. این نشان‌دهنده‌ی ناتوانی در رهایی از غم و دشواری‌ها است.

هوش مصنوعی: هر کسی امیدهایش را کم کند، نمی‌تواند دست خود را در دعا بلند کند.