هوش مصنوعی: اى ننگِ مستى، تا چه زمان باید به آنچه که من هستم آسیب بزنى؟ نام توبه به زبان من می‌آید، اما مانند یک کودک لکنت‌دار از گفتار بازمی‌مانم.

هوش مصنوعی: من همچون حبابی هستم که به راحتی می‌شکنم؛ اگر موجِ کارها به من برخورد کند، زندگی‌ام نیز از هم می‌پاشد.

هوش مصنوعی: آسمان شاداب و سرمست است و من همچون پیمانه‌ای در دست او هستم. گاهی آرام می‌شود و گاهی مانند هلال ماه، در هم می‌شکند.

هوش مصنوعی: باغبان دیوانه‌وار عمل می‌کند و من هم بی‌دلیل در این باغ به‌دنبال گل‌های خود نیستم. تا کی باید در این پارک منتظر بمانم که گل‌های جوانم خراب بشوند؟

هوش مصنوعی: اگر روزی خیال من مانند فانوسی بشکند، آن گاه زیبایی چهره ی نگارستان چین را می توانم از عمق وجودم به نمایش بگذارم.

هوش مصنوعی: من در قفسی مانند مرغی کبابی مانده‌ام و هرکسی که به من نزدیک می‌شود، حس می‌کند که باید بال‌های من را بشکند.

هوش مصنوعی: من تا کی باید به امید وصال او بمانم؟ با بدی قسمت خود، می‌خواهم فال بزنم اما دل‌ام از نتیجه‌اش می‌شکند.