سلیم تهرانی » دیوان اشعار » غزلیات » شمارهٔ ۵۵۰

<div class="b" id="bn1"><div class="m1"><p>دود از جگرم زمزمه ی چنگ برآورد</p></div>
<div class="m2"><p>این نغمه ندانم به چه آهنگ برآورد</p></div></div>
<div class="b" id="bn2"><div class="m1"><p>آخر هوس خنده ی بیهوده درین باغ</p></div>
<div class="m2"><p>چون غنچه ام از ذوق دل تنگ برآورد</p></div></div>
<div class="b" id="bn3"><div class="m1"><p>پروانه ام و بایدم از قسمت نایاب</p></div>
<div class="m2"><p>آتش ز پی سوختن از سنگ برآورد</p></div></div>
<div class="b" id="bn4"><div class="m1"><p>رحمی که ز شوق می وصل تو چو نرگس</p></div>
<div class="m2"><p>در دست مرا جام تهی زنگ برآورد</p></div></div>
<div class="b" id="bn5"><div class="m1"><p>یک گل چو سلیم از چمن وصل تو چیدم</p></div>
<div class="m2"><p>چون دست حنا بسته کفم رنگ برآورد</p></div></div>

شمارهٔ ۵۵۱

دود از جگرم زمزمه ی چنگ برآورد
این نغمه ندانم به چه آهنگ برآورد
آخر هوس خنده ی بیهوده درین باغ
چون غنچه ام از ذوق دل تنگ برآورد
پروانه ام و بایدم از قسمت نایاب
آتش ز پی سوختن از سنگ برآورد
رحمی که ز شوق می وصل تو چو نرگس
در دست مرا جام تهی زنگ برآورد
یک گل چو سلیم از چمن وصل تو چیدم
چون دست حنا بسته کفم رنگ برآورد

هوش مصنوعی: این شعر به احساسات عمیق و دردناک شاعر اشاره دارد. او از دلی پرآشوب و آتش گرفته صحبت می‌کند که گویی از درونش ناله و زمزمه‌ای برمی‌خیزد. شاعر به باغی که آرزوی خنده بیهوده در آن وجود دارد، اشاره می‌کند و احساس دل تنگی‌اش را از شکوفه‌ بودنش بیان می‌کند. او خود را مانند پروانه‌ای می‌داند که به آتش عشق دچار شده و از سنگ‌های سختی رنج می‌برد. نرگس به عنوان نمادی از شوق و عشق توصیف می‌شود و شاعر بیانگر آن است که در دستانش جامی خالی و بی‌زنگ وجود دارد. در نهایت، او گلی را از چمن وصال محبوب خود چیده که مانند دست حنا بسته‌اش، رنگ عشق را به دستانش افزوده است.

شمارهٔ ۵۴۹

شمارهٔ ۵۵۰

هوش مصنوعی: از دل حالم دودی برخواسته که مانند صدای چنگی زاری می‌کند. نمی‌دانم این نوا به چه لحنی به گوش می‌رسد.

دود از جگرم زمزمه ی چنگ برآورد

این نغمه ندانم به چه آهنگ برآورد

هوش مصنوعی: در این باغ، من مانند غنچه‌ای هستم که به خاطر دل تنگی‌ام، هوس خندیدن بی‌فایده را دارم.

آخر هوس خنده ی بیهوده درین باغ

چون غنچه ام از ذوق دل تنگ برآورد

هوش مصنوعی: من مانند پروانه‌ای هستم که باید به دنبال آتش نایاب بروم و به خاطر سوختن، از سنگ برخیزم.

پروانه ام و بایدم از قسمت نایاب

آتش ز پی سوختن از سنگ برآورد

هوش مصنوعی: عشقی که به خاطر دیدنت در دلم است، همچون نرگسی در دستانم، جامی خالی و بی‌صدا به من می‌دهد.

رحمی که ز شوق می وصل تو چو نرگس

در دست مرا جام تهی زنگ برآورد

هوش مصنوعی: من یک گل زیبا و سالم از باغ وصال تو چیدم و وقتی که آن را در دستم گرفتم، دستم رنگی شبیه حنا به خود گرفت.

یک گل چو سلیم از چمن وصل تو چیدم

چون دست حنا بسته کفم رنگ برآورد

شمارهٔ ۵۵۰

اطلاعات

برگردان به زبان ساده