مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۲۱۴

<div class="b" id="bn1"><div class="m1"><p>این مستی من ز بادهٔ حمرا نیست</p></div>
<div class="m2"><p>وین باده به جز در قدح سودا نیست</p></div></div>
<div class="b" id="bn2"><div class="m1"><p>تو آمده‌ای که بادهٔ من ریزی</p></div>
<div class="m2"><p>من آن باشم که باده‌ام پیدا نیست</p></div></div>

کلیات شمس تبریزی انتشارات امیرکبیر، تهران، ۱۳۷۶ » تصویر 1316

رباعی شمارهٔ ۲۱۵

این مستی من ز باده حمرا نیست
وین باده به جز در قدح سودا نیست
تو آمده ای که باده من ریزی
من آن باشم که باده ام پیدا نیست

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر حالتی از مستی و انزوا است. شاعر می‌گوید که این مستی او ناشی از شراب سرخ نیست و تنها باده‌ای که در دست دارد تنها از نوعی سودا و غم است. او به شخصی اشاره می‌کند که آمده تا باده او را بریزد، اما خود شاعر در واقع در حالتی است که باده‌اش قابل مشاهده نیست و از درونش ناشی می‌شود. در واقع، این شعر نمادی از جستجوی معانی عمیق و احساسات نهفته در دل شاعر است.

رباعی شمارهٔ ۲۱۳

رباعی شمارهٔ ۲۱۴

https://api.ganjoor.net/api/audio/xml/32331

هوش مصنوعی: این حالت شیدایی من ناشی از شراب قرمز نیست و این شراب جز در جام جنون وجود ندارد.

این مستی من ز بادهٔ حمرا نیست

وین باده به جز در قدح سودا نیست

هوش مصنوعی: تو به زندگی من آمده‌ای تا نوشیدنی‌ام را بیاوری، اما من آن شخصی هستم که هنوز در درونم احساسات و شادی‌هایم پنهان است و بروز نمی‌کند.

تو آمده‌ای که بادهٔ من ریزی

من آن باشم که باده‌ام پیدا نیست

رباعی شمارهٔ ۲۱۴

اطلاعات

برگردان به زبان ساده

خوانش ها

رباعی شمارهٔ ۲۱۴ به خوانش بهناز شکوهی

حاشیه ها