هوش مصنوعی: امشب صبح زیبا و دلنشینی آغاز شد که با دیدن چهره یارم، زندگی‌ام دوباره جان گرفت و بهاری تازه را تجربه کردم.

هوش مصنوعی: سپاسگزارم که بخت من در کشت و کار یاری‌ام کرد و همه‌ چیزهایی که با اشک‌هایم بر سر روزگارم ریخته‌ام، هدر نرفته است.

هوش مصنوعی: جز اینکه جدایی، روز قیامت باشد، گویی که خود من در بهشت او را دوباره دیدم و از چهره زیبایش لذت بردم.

هوش مصنوعی: من نمی‌دانم چطور دردهای زیاد و غم‌هایم را به دوستانم بگویم؛ چرا که احساس می‌کنم هیچ کس نمی‌تواند عمق این دردها را درک کند.

هوش مصنوعی: دل و جانم به خاطر دوری و جدایی من، رنج‌های زیادی را تحمل کردند. من هم آن روی زیبا را به آنها نشان دادم و باعث شدم تا خودم خجالت‌زده شوم.

هوش مصنوعی: من آرامش دیده‌ام را به خاطر او به دست آوردم، حتی اگر پایش خسته شده باشد. من تمام شب چشمانم را بر پای معشوقم مالیدم.

هوش مصنوعی: من که بی‌پشتیبانی هستم، نمی‌دانم چه تقدیری دارم که به کسی مثل تو دل بسته‌ام. این وضعیت من را حیران کرده و نمی‌دانم باید چطور با این احساساتم کنار بیایم.

هوش مصنوعی: دو بوسه به من هدیه دادی و من در آن لحظه سرمست شدم. اکنون مرا رها کن تا دوباره برگردم و شمار خود را که گم کرده‌ام دوباره بیابم.

هوش مصنوعی: من اکنون می‌روم، اگر کمی به من زحمت بدهی، گاه‌گاهی در کوی تو خاکی از خود به یادگار می‌گذارم.

هوش مصنوعی: خواب تو این است که به دیگران می‌گویی، ای خسرو، خواب هستی که باید بیدار شوی و این مسائل را در کنار خودت ببینی.