هوش مصنوعی: اگر بخت به من کمک کند، مثل جان خودم او را در آغوش می‌گیرم و اگر چه از لب‌هایش تلخی بشنوم، اما همچنان مثل شکر، از او لذت می‌برم.

هوش مصنوعی: اگر عقل بخواهد ادعای آگاهی کند، من تصویر تو را نشان می‌دهم و خودم را از بی‌خودی در می‌آورم.

هوش مصنوعی: من شعله‌های عشقش را درون خود خاموش می‌کنم، اما هرچه بیشتر تلاش کنم تا آن را پنهان کنم، این آتش در وجودم روشن‌تر می‌شود.

هوش مصنوعی: وقتی که سرم را از دوش بردارم و در راه او حرکت کنم، اگر نتوانم به جلو بروم، دوباره بر دوش او می‌نشانم.

هوش مصنوعی: هر روز که به یاد چهره‌ی آن معشوق می‌افتم، مانند خورشید در آسمان می‌درخشد. چنان‌که اگر او را فراموش کنم، تا روز قیامت کافر خواهم بود.

هوش مصنوعی: کسی را از کوی تو در میانه می‌جویم تا از وجودش بهره‌مند شوم و چون حلقه‌ای در گوشش بیفکنم.

هوش مصنوعی: آشنا باید کسی باشد که دست شاه را بگیرد، از اینجا در آب هستم، چون دریا در حال جوشیدن.