هوش مصنوعی: در برابر قامت و زیبایی تو، هر درخت سرو و بلندی کم‌ارتفاع به نظر می‌آید. وقتی که دستم را در زلف‌های تو می‌چرخانم، انگار ناکامی را در این کار حس می‌کنم.

هوش مصنوعی: درختی که بلند و باریک است، با زیبایی و طراوتش توجه پرنده‌ای را جلب می‌کند، اما با این حال، جایگاه و مقامش پایین و ناچیز است.

هوش مصنوعی: خوبان دور تو صف کشیده‌اند و آماده‌اند، همان‌طور که نی‌ها در گونی گرد می‌شوند و از هر سو شکر به دورشان پیچیده است.

هوش مصنوعی: از آستین دست نقره‌ای‌ام به محبوبان نشان دهم تا متوجه شوند که نازکی و ظرافت تن از این پوست و دست‌ها ناشی می‌شود.

هوش مصنوعی: تا کی می‌خواهی موهایت را از کنار گوشت بکشی و بر زمین بیندازی؟ چشمانت را به چه کسی خواهی داد وقتی که دل سیاه و مست اوست؟

هوش مصنوعی: به او گفتم که باید از دهان تازه یک بوسه بگیرم، او پاسخ داد که تو بیچاره‌ای و به هیچ‌وجه نباید این کار را انجام دهی.

هوش مصنوعی: به او وصل نشو و به دعا بسنده کن، چرا که دعا خود کلید رسیدن به کمال است و همیشه با دعا می‌توانی به موفقیت و بالاتر رفتن دست یابی.