هوش مصنوعی: در باغ‌ها و گلستان‌ها هیچ منظره‌ای به زیبایی چهره‌ات نیست و در بهشت هم جایی خوش‌تر از دیار تو وجود ندارد.

هوش مصنوعی: در صبح روز بعد، کسی که امروز به خاطر تو دچار خواب‌آلودگی و پشیمانی شده باشد، دیگر به حالتی چون نرگس خمار و مست نیست. او از بوی تو و زیبایی‌ات بی‌بهره است.

هوش مصنوعی: آنگونه که زاهدان اشک می‌ریزند، بر چهره او نیز طاعت و عبادت همه کسانی که محرابشان به زیبایی ابروی تو نیست، خواهند ریخت.

هوش مصنوعی: ما با عشق و دلی شاد از عطر آن زلف تو که به نسیم صبح می‌رسد، بهره‌مند می‌شویم، اما چون توان خریدن حتی یک تار موی تو را نداریم، در واقع هیچ بهایی برایش نداریم.

هوش مصنوعی: دل به دام مشکلات گرفتار شده و دشواری این است که راه حل این مشکلات تنها در دست تو و زیبایی گیسوی توست.

هوش مصنوعی: در اینجا شاعر به نوعی از ناامیدی و حسرت اشاره دارد. او می‌گوید که خون ما بی‌دلیل و به خاطر یک اشتباه ریخته شده و هیچ گاه به زانوی تو نمی‌رسد، که نشان‌دهنده این است که درد و رنجی که متحمل شده به کسی که حواسش به او نیست، نمی‌رسد. این احساس دلتنگی و درد ناشی از یک رابطه ناپایدار و بی‌اعتنایی است.

هوش مصنوعی: تو گفته‌ای که به خاک راهت می‌مانم و از این کمتر هم به کمال نخواهم رسید. این همه تعظیم و بزرگ‌داشت از من شایسته‌ی دعا کردن برای تو نیست.