هوش مصنوعی: وقتی خط زیبای تو بر چهره‌ام نقش می‌بندد، احساس می‌کنم که مرزهای سرزمین ختن را پشت سر می‌گذارم و به دنیای جدیدی وارد می‌شوم.

هوش مصنوعی: نگذار که چهره‌ات، که نماد زیبایی است، از زنگ و کثیفی ناشی از آه و حسرت دل‌سوختگان، آلوده شود.

هوش مصنوعی: در جمع عاشقان، بدون گل نرگس مست تو، قلبم همواره از شراب مانند زنگ به درد می‌آید.

هوش مصنوعی: شب را از چشمانم بپرس که چگونه هر شب، صدای مرغ سحر از ناله‌های من الهام می‌گیرد.

هوش مصنوعی: هر لحظه که شب بخواهد در دل من، با شعله‌های عشق تو، دودی به وجود می‌آید که شب را روشن می‌کند.

هوش مصنوعی: وقتی نور خورشید به چهره‌ی تو بیفتد، ماه هم تحت تاثیر زیبایی تو قرار می‌گیرد و گل‌ها و لاله‌ها از جلوه‌گری تو رنگ و لعاب می‌گیرند.

هوش مصنوعی: دل من از عشق و زیبایی موهای تو به درد آمده و هیچ‌کس نیست که از آن معشوقه‌ی زیبا برایم به داد بیاید و مرا نجات دهد.

هوش مصنوعی: در پسته‌ی تنگ تو، جایی برای بیان کلمات نیست؛ جز اینکه در در و هر کلمه‌ای احساس خفقان می‌کند.

هوش مصنوعی: سختی‌ها و ظلم‌هایی که بر دل نیکان می‌رود، مانند نقشی است که بر روی سنگ باقی می‌ماند و نمی‌تواند محو شود.