هوش مصنوعی: یعنی داستانی که دل را می‌سوزاند، به‌طور پنهانی درون انسان‌ها نهفته است و همه به آرامی آن را بزرگ و مهم جلوه می‌دهند، مانند آبی که به آرامی در زمین فرو می‌رود.

هوش مصنوعی: وقتی تو به چشم من می‌رسی، چه کسی می‌تواند چشم به زمین دوخته و در حضورت افشانی کند، در حالی که تو همچون گوهری در دامنش داری؟

هوش مصنوعی: چهره‌ی زیبای تو چنان است که نمی‌توانم با ماه مقایسه‌اش کنم، یا به ظاهر تو اشاره کنم که به اندازه‌ای زیباست که دیگر زیبایی‌ها جلوه‌ای ندارند.

هوش مصنوعی: حال و احوال من به زلف تو بیان می‌شود، اگر نه، هیچ کس نمی‌تواند حال پریشان مرا درک کند.

هوش مصنوعی: من، که دیوانه‌وار به زیبایی‌های موهایت دل سپردم، نمی‌دانم چرا این موهای تو همچون زنجیری به حرکت درآمده‌اند.

هوش مصنوعی: عشق من را به پزشک نشان نده، چون درد من عمیق‌تر از آن است که درمان شود و دل شکسته‌ام به هیچ دارویی جواب نمی‌دهد.

هوش مصنوعی: از چه شکایت کنم، وقتی که صدای نالیدنم ناشی از خودم است. باده‌ای به من بده که بتواند مرا از خودم دور کند.

هوش مصنوعی: این تلاطم و آشوبی که به راه افتاده به کجا می‌رسد و چه کسی می‌تواند آن را آرام کند؟

هوش مصنوعی: وای که چقدر گفتار خواجو شیرین و دلنشین است، مگر اینکه این سخن از چشمه‌ی نوش تو سرچشمه بگیرد.