هوش مصنوعی: در زمان سپیده‌دم، هنگامی که ماه نمایان شد، پادشاه من از سمت کاخ بیرون آمد.

هوش مصنوعی: موهای خوش بو و خوش رنگ او به مانند عطر بر چهره‌اش می‌درخشد و روز روشن از دل شب تاریک بیرون آمده است.

هوش مصنوعی: زن را از آن مکان بیرون آمد و با خود گفتم آیا یوسفِ کنعان، آن جوان زیبای داستان، از چاه بیرون آمده است؟

هوش مصنوعی: نماز بهشت باطل شد و زیبایی آن چهره را نشان داد. ستاره‌های درخشنده غروب کردند و ماه آغاز به تابیدن کرد.

هوش مصنوعی: من سرو زیبایی را ندیدم که در میان قبا حرکت کند و ماهی را هم نشنیدم که با کلاهی بر بیاید.

هوش مصنوعی: بخاطر شدت احساس حسرتی که دارم، چشمانم به اندازه‌ای اشک می‌ریزند که از زمین گیاهانی سبز روییده‌اند.

هوش مصنوعی: هرگاه شاه پریچهره موهایش را باز کند، فتنه و آشوب ناگهانی از سپاه برمی‌خیزد.

هوش مصنوعی: در هر لحظه، عطر دل‌انگیز عنبر به فضا می‌پیوندد و ناله‌های دل‌های جستجوگر و دردکشیده به گوش می‌رسد.

هوش مصنوعی: ای کاش شعله دل من خاموش شد، مثل خواجو که از درد و دل‌تنگی‌ خود ناله‌ها برآورد.