هوش مصنوعی: ای زمین خانه سعدی، ای درخشان‌ترین ستاره، دور بزن در اطراف این خانه سلیم، ای سکونتگاه بیابانیان.

هوش مصنوعی: دلسوزی و غم من را دست کم نگیر زمانی که آهی از دل کشیده‌ام، و به تأمل در آتش ناشی از درد و غم من بپرداز که چگونه چون دود در فضا پراکنده می‌شود.

هوش مصنوعی: غم‌ها و نگرانی‌ها از دل من برانگیخته شده‌اند، چون ماه عشق از چشمانم همچون سیلابی جاری است.

هوش مصنوعی: هیچ کس نباید به خاطر درد جدایی و تنهایی، به رندی و بداقبالی دچار شود.

هوش مصنوعی: در دلم جای دارید مثل تزیینی که در باغ‌های بهشتی وجود دارد و در چشمانم نشسته‌اید مانند نوری که در تاریکی می‌تابد.

هوش مصنوعی: اگرچه برای رسیدن به عشق باید هدایت داشت، اما تنها چیزی که سالکان را در این مسیر راهنمایی می‌کند، خود عشق است.

هوش مصنوعی: ای محبوب من، آیا هنوز به من عشق نمی‌ورزی که طاقت دوری‌ات را ندارم؟ ای کسی که در دل دیگران هستی، چرا از دل من غایبی؟

هوش مصنوعی: خواجو، در عشق، راهی دشوار و تنگ دارد و باید توجه کند که در جستجوی صلاح و نیکی است، اما در این مسیر ممکن است به فساد و مشکلاتی برخورد کند.