هوش مصنوعی: در مسیر عشق تو، هیچ جا را نمی‌توانم بیابم که به مقصد برسد و دریای پرشور احساسات تو را هم نمی‌توانم ساحل امنی پیدا کنم.

هوش مصنوعی: در این زمان در دنیا، بدون صحبت و گفت و گو با تو، جایی نیست و این جان بدون جست و جوی تو، محفل و جمعی ندارد.

هوش مصنوعی: هر روز زیبایی چهره‌ات عشق و محبت می‌افزاید، و هر لحظه نگاه زیبای چشمان تو مانند تیغی بر دل عاشق می‌زند.

هوش مصنوعی: هر جا که از زیبایی چهره‌ات دور شوم، دل من پر از درد و غم می‌شود و آن جا به مانند یک لاله‌زار زیبا می‌شود که از اشک و خون دل من آبیاری می‌شود.

هوش مصنوعی: هر جا که قدم می‌زنم، در کوی عشق تو، می‌بینم که به خاطر اشک‌هایی که ریخته‌ام، پای من در گلی فرو رفته است.

هوش مصنوعی: من نتوانستم رنگ چهره‌ات را ببینم، همچون رنگ برگ لاله. بوی موهایت را نیز نمی‌توانم از شاخ سنبل احساس کنم.

هوش مصنوعی: کی بدست می‌آید گلی به زیبایی آن چهره‌ای که باغ را روشن می‌کند، یا آیا در بوستانی مانند خواجو، بلبل آواز خواهد سرود؟