هوش مصنوعی: شب گذشته، در کنار چمن، بلبلی آواز می‌خواند و از دل‌تنگی‌اش ناله می‌کرد. این ناله‌ها همچون صدای بلبل در گلستان پیچیده بود و جویای گوش‌ها بود.

هوش مصنوعی: زیر گنبد نیلوفری، جایی وجود دارد که هیچ راه چاره‌ای از گل‌های آن به دست نمی‌آید و ما هم از آن گل‌ها هستیم.

هوش مصنوعی: جایگاه ما در این مسیر کجا می‌تواند باشد، زیرا در راه عشق هیچ‌کس به آسایش و منزلت نمی‌رسد.

هوش مصنوعی: در این طوفان و موجی که وجود دارد، هیچ باد و نیرویی نمی‌وزد که بتواند تخته‌ای از کشتی ما به ساحل بیندازد.

هوش مصنوعی: هر کس که باهوش و آگاه باشد، نمی‌تواند منکر حال و وضع مستان شود، زیرا افرادی که جنون و شیدایی دارند، در هر مکان و زمانی، عاقل به حساب نمی‌آیند.

هوش مصنوعی: شخصی که در دیاری بی‌نصیبی و گناه، با شجاعت و آگاهی به سر می‌برد، از کسی که سال‌ها عمرش را در ظاهری از زهد و پارسایی صرف کرده، به مراتب فاضل‌تر و باارزش‌تر است.

هوش مصنوعی: هیچ‌کس به خاطر مصیبت‌های ناشی از عشق تو دلی را نازک نکرد، چرا که زلف‌های زیبای تو اجازه ندادند در دنیا کسی دل بسوزاند.

هوش مصنوعی: در عشق، نتیجه‌ای جز بی‌نتیجه بودن ممکن نیست، زیرا اگر ما توان دست‌یابی به چیزی را نداشته باشیم، دیگر نمی‌توان به نتیجه‌ای امیدوار بود.

هوش مصنوعی: خواجو، از اینکه زهد و توبه برایت دشوار است، بلند شو و شراب بیاور، چرا که بدون می، مشکلات حل نخواهند شد.