هوش مصنوعی: ای نفس، مثل مشک خوشبو در بهار بوی گلاب را پراکنده کن، مگر اینکه نسیم دل‌انگیزی بیاید و عطر تو را به مشام برساند.

هوش مصنوعی: درباره زیبایی و جذابیت زلف او، چیزی گذشته است که تو بتوانی با این حالت دلتنگی و عاشقانه آن را بگشایی و عطر مشک بر افکنید.

هوش مصنوعی: ای کاش جان عزیزم فدای خاکی شود که در آن گام می‌گذاری، زیرا از من بی‌چاره، دریغ نکن که حتی یک قدم در راهت بگذارم.

هوش مصنوعی: اگر روزی با شتاب به خانه آن ماه زیبا بیایی، بسیار خوشایند خواهد بود، به شرطی که پیام من را فراموش نکنی.

هوش مصنوعی: چه اشکالی دارد اگر بر خلاف حرف یکی، دل شکسته‌ام را شاد کنی؟

هوش مصنوعی: ای کسی که زلف‌های مواج و زیبا داری، بوی خوش چوب عود را مانند قمار در آتش می‌افکنی.

هوش مصنوعی: زمانی که با زبان قلم از داستان‌های توران صحبت می‌کنم، از جوهری که بر روی کاغذ می‌نویسم، بویی همانند مشک تاتاری به مشام می‌رسد.

هوش مصنوعی: وقتی که در عشق و شوق تو غایب می‌شوم، صبر من در پناهگاهی که بنا کرده‌ام، آرام می‌گیرد.

هوش مصنوعی: من وقتی از تو جدا می‌شوم، هیچ کمکی نمی‌توانم بگیرم، مگر اینکه خودت به من اجازه دهی که زلفت را کنار بگذاری.

هوش مصنوعی: اگر تلاش و کوشش من در برابر تو بی‌فایده باشد، چه راهی جز فریاد و ناله وجود دارد؟

هوش مصنوعی: هر لحظه از شور و شوق سر برمی‌آورد، صدای خواجو چه نیازی به نغمه‌سرایی دارد.