هوش مصنوعی: ای باد بهاری، تا کی مشغول چیدن گل‌ها هستی؟ گل‌ها چه ارزشی دارند در برابر زیبایی و جلوه‌ی رخ لاله‌های زیبا؟

هوش مصنوعی: هر دوستی که از چهره دوستانش دور باشد و جانش را بدهد، دلش تا ابد به یاد آن دوستان حسرت خواهد خورد.

هوش مصنوعی: دوست‌داشتن دوستان و حاضر بودن در کنار آن‌ها را از خود نگیری، چون بلبل تا زمانی که زنده باشد از بهار دور نمی‌شود.

هوش مصنوعی: اگر دل من گرفتار زیبایی‌ها شده، به او ایرادی نگیرید؛ چون آهو در نگاه شیر، چه کاری می‌تواند انجام دهد؟

هوش مصنوعی: در دریای غم، از سیلاب اشک‌هایم خبری نیست؛ چرا که کسی که دارای لباس عافیت است، چرا باید نگران باران باشد؟

هوش مصنوعی: ما می‌خواهیم تاج را از سم اسب تو بسازیم؛ بنابراین، ای شاه سواران، لطفاً کمی زحمت بکش و مسیر را هموار کن.

هوش مصنوعی: اگر زیبایی تو را ببینند، از حیرت و شگفتی، قلم نقاشان از دستشان می‌افتد.

هوش مصنوعی: من از زیبایی تو دل کندم زیرا در حال مستی تنها چیزی که وجود دارد نوشیدن شراب نیست و فقط شراب‌نوشان به دنبال آن می‌روند.

هوش مصنوعی: خواجو به شکایت و ناله می‌پردازد، چرا که در نزدیکی گل صد برگ، نسیم صبح صدای بلندی از هزاران گل به گوش می‌رسد.