هوش مصنوعی: ای لالهٔ زیبا، زیبایی تو در باغ گل‌ها مانند چشمان یاقوتی است که رطوبت و درخشش خاصی دارد و وجود تو روح و جان چشم‌ها را قوت می‌بخشد.

هوش مصنوعی: هر جا که نگاه کند، چشم نگهبان خیال خال تو را به روشنی می‌بیند.

هوش مصنوعی: از دوری تو، اثری از من در چشم‌ها نمی‌ماند، اما بر خاک درگاه تو، نشانه‌ای از اشک‌هایم باقی می‌گذارد.

هوش مصنوعی: هرلحظه به یاد آن لب‌ها و دندان‌های زیبا هستم، که دنیایی از زیبایی و علم را به چشمانم هدیه می‌دهد.

هوش مصنوعی: اگر روز روشنی باشد و من تو را نبینم، ای کاش که دنیای من تاریک شود و هیچ سرپناهی نداشته باشم.

هوش مصنوعی: ما به خاطر زیبایی و جاذبه چشمان تو، بارها دچار اشک و سوزش شده‌ایم؛ زنجیرهای پیچیده در موهای تو بر پردهٔ چشمان ما如 یک زیبایی درخشانند.

هوش مصنوعی: وقتی تو می‌روی، کجا می‌تواند دل ویران ما را به آرامش برساند؟ چرا که اشک‌ها همچون آبی که از ناودانی می‌ریزد، همچنان می‌ریزند.

هوش مصنوعی: پستان زیبا و نقره‌گون تو با اشک‌های سرخ من، همچون آتش سینه‌ام آمد و این چشمان زیبا مثل گلی معطر و خوشبو هستند.

هوش مصنوعی: بنگر که ستاره پروین چگونه از تابش خورشید هر صبحگاه می‌رویید و به زیبایی گل در آسمان چشم‌ها می‌درخشد.