هوش مصنوعی: ای پرندهٔ خوش‌صدا، چرا نفس خود را حبس کرده‌ای؟ از آن‌سوی پرده، صدای زنگ جرس را بشنو و از این حالت بیرون بیا.

هوش مصنوعی: تو آوازدهنده‌ی بهشت روحانیان هستی، پس چرا تا این اندازه در این قفس سکوت کرده‌ای و بی‌حرکت نشسته‌ای؟

هوش مصنوعی: برای چه مدت در این مکان‌های پست و ناچیز زندگی کنی؟ راضی نشو و از باغ‌های بهشت به خار و علف زمین پایین بیا.

هوش مصنوعی: عاقل‌ها هرگز دنبال خواسته‌های نفس خود نمی‌روند؛ پس چگونه ممکن است که یک شاه در برابر کارگزاران خود تسلیم شود؟

هوش مصنوعی: از این زمین شور و بی‌حاصل که شیرینی ندارد دور شو و پرواز کن، وگرنه به خاطر مگس‌ها و مشکلات کوچک، دچار تنگی و تنگ‌نظری خواهی شد.

هوش مصنوعی: در مسیر محبت، تنها چیزی که وجود دارد سایهٔ همراه است. در کوچهٔ عشق، جز نالهٔ همدل هیچ نشانی نیست.

هوش مصنوعی: شما در حالتی عجله دارید و از راهی که باید بروید، رو برگردانده‌اید، در حالی که به شدت خسته و ناامید هستید.

هوش مصنوعی: با برهمن صحبت نکن و به خاطر قوانین شرع بیشتر از این نپرداز، و همچنین از وصف عرش هم دوری کن.

هوش مصنوعی: عمر گرانبهاتر را صرف آرزوها و خواسته‌های بیهوده کرده‌ای، پس جان ارزشمندت را به خاطر این خواسته‌ها از دست نده.

هوش مصنوعی: آزاد زندگی کن و اجازه نده که احساسات دیگران تو را در بند کنند، چرا که کسی که واقعاً آزاده است، هیچ‌گاه به بند کسی درنمی‌آید.

هوش مصنوعی: ای خواجو، زمانی که صدای ناله و طلب یاری تو به دیگران می‌رسد، باید به خودت توجه کنی و برای نجات خودت اقدام کنی.